دو سال بیشتره که با یه دعوای حسابی دور شدم ازش

هیچ شباهتی به من نداشت،هیچ نزدیک قلبمم نبود

اما یه مدت بود،جای اون آدمایی که نبودن و قرار بود پرکنه

که نکرد،که نشد!

بعد دوسال میگه اومدم بگم بیا برگرد!

تو گذشته ی من هیییچی نیست که ارزش برگشتن داشته باشه

همچنان که آیندمم دره باغ سبزی نخواهد داشت!

لبخند میزنم و از کنارش رد میشم بعنوان کسی که

قرار نیست برای بار دوم تو کثافت شنا کنه!!

هرچند که اتفاقات این دنیا و حکمت ها و تصمیم ها و پیچیدگیش

دیگه عجیب و بی معنی نیست،

اما مگه میشه اینهمه تمارض کنیم به رضا به رضائک!؟؟؟

نه نمیشه.

همچنان که برخی روزها هرقدر هم دور شن باز هم با همون کیفیت

خودشون و به تو تحمیل میکنن با عنوان خاطره،با عنوان یادگاری

و حسرت، حسرت ها...

و این حسرت های دنباله دار که حاصل محبت های بی توقعه!

یک نفر از بین خیل عظیم علامت سوال روزهای خاکستری و خنثای جوونی

کم نه،حذف نه!گم شد...

میگه باید به خودت کمک کنی،

باید بشینی و بازش کنی،بسنجی و بذاری حل بشه

بعد یه گوشه ی دور از ذهنت رهاش کنی

جنگ و چطور براى خودم حل کنم؟

چطورى این هیمه ى بزرگ از خشم و سیاهى رو

گوشه ى ذهنم رهاش کنم که همه ى وجودم و نبلعه؟

شب ها با حس خفگى از دوییدن یا صداى چمباتمه زده از فریاد نزدن

از خواب نپرم؟

چطوری نترسم از صداى بچه هاى حیرون بی خانواده،

یا از فکرم ببرم هجوم گورهاى بی کفن و...

جنگ

جنگ

جنگ

هراس تا همیشه ى من!